In Apulië, in het licht
We hebben onze outdoorcollectie MOS naar Puglia meegenomen—aan de zuidelijke rand van Italië, waar het land de zee ontmoet. Deze regio is in de hak van de laars en wordt gekenmerkt door krachtig licht, droge hitte en het leven dat zich buiten afspeelt. De architectuur is laag, ontworpen om schaduw te bieden en het licht te koesteren, in plaats van het te weerstaan.

Het licht bepaalt er het ritme van de dag. In de namiddag beweegt het scherp over oppervlakken, om tegen de avond zachter te worden en over te gaan in een trager, warmer tempo. Muziek beweegt zich op een vergelijkbare manier—niet centraal, maar altijd aanwezig. Zwevend door de ruimtes creëert het een sfeer zonder de aandacht op te eisen.
Voor ons heeft Puglia een bijzondere betekenis. Er zit iets herkenbaars in de openheid—in de manier waarop ruimtes worden gebruikt, in de nadruk op het met elkaar zijn en in de balans tussen structuur en eenvoud. Het is een plek die aanvoelt alsof er met design wordt geleefd niet alsof het opgelegd wordt.
Dit is de grootste shoot die we tot nu toe hebben gedaan—drie dagen, heen en weer bewegend tussen binnen- en buitenruimtes. Hier ligt de focus op MOS, onze eerste complete outdoorcollectie.
De naam MOS staat voor eenvoud—een ontwerp dat direct, geaard en essentieel is. Een voortzetting van de designstijl van Hardman, maar dan aangepast om buiten te gebruiken.

In die context nemen de stukken een rustigere rol aan. Ze zijn laag en passen zich op een natuurlijk manier aan hun omgeving aan, waardoor de ruimte—en het gebruik ervan—leidend wordt.
De dagen begonnen vroeg, vaak met espresso en pasticciotto leccese, een lokale lekkernij. De avonden eindigden in nabijgelegen restaurants, met eenvoudige, regionale gerechten—ingrediënten die met zorg werden bereid, alles lokaal en vol van smaak.
We werkten met een hecht team dat bestond uit oude bekenden en nieuwe gezichten. Een gedeelde liefde voor natuurlijk licht bepaalde het proces, waardoor elke scène zich organisch kon ontwikkelen.
Tijdens de shoot bleef de omgeving in beweging. Zon maakte plaats voor wolken en op de laatste dag waaide er een stevige wind door de ruimte—kussens werden opgetild, tafels verschoven waardoor de zorgvuldige opstelling werd verstoord. Het zorgde voor een onvoorspelbaarheid die met de plek leek te kloppen.
Wat overblijft is een weerspiegeling van de collectie op deze plek—gevormd door het licht, het geluid en alle andere omstandigheden daaromheen.
